Hier en nu
Bijna een jaar geleden werd mijn wereld voor de tweede keer op de kop gezet. Na tien rondes medicatie en een goede scan-uitslag in januari lijkt er nu een nieuw ritme te zijn ontstaan. Elke vier weken bloedprikken, daarna een gesprek met m’n casemanager of oncoloog, vervolgens de start van wéér een nieuwe ronde en ondertussen ‘gewoon’ m’n ding doen. Leven bij de dag. Genieten van het moment. Af en toe even stilstaan bij de angst voor wat er zou kunnen komen en daarna weer loslaten. Want hier en nu is het goed. De tumormarkers zijn nog steeds dalende, de witte bloedcellen krabbelen goed op na elke ronde en de leverwaarden blijven goed. Ik ben dan ook heel blij en dankbaar dat ik woensdag op reis kan gaan. Naar Italië!
Daar en dan
Italië dus, van woensdag tot en met zondag 26 april. Woensdagmiddag vlieg ik naar Florence en trein door naar Lucca. Vrijdagmiddag reis ik verder naar San Miniato, waar ik zaterdag start aan een vijfdaagse wandeltocht naar Siena. Een deel van een oude pelgrimsroute van Canterbury naar Rome, de Via Francigena. Ik wandel alleen, zodat ik alle ruimte heb om eens (figuurlijk) stil te staan bij hoe het nu is om te leven met kanker. Want een handleiding van hoe je dat precies doet, die krijg je er niet bij.
Ik heb er enorm veel zin in. Spannend is het ook, maar ik ben goed voorbereid. Ik heb de afgelopen maanden heel wat kilometers gemaakt, met en zonder blaren. De Kardinger berg diende als trainingsmateriaal voor de nodige hoogtemeters en alle routes zijn goed uitgestippeld. De hotels zijn geboekt en ik spreek een klein woordje Italiaans, dus kom maar op!
