Alweer bijna twee weken ben ik terug thuis, na een fantastische tijd in Toscane. Tijd voor een terugblik. Natuurlijk ging ik de Via Francigena wandelen omdat ik enorm van wandelen houd. Maar deze pelgrimsroute had voor mij ook een diepere betekenis. Ik wilde in alle rust en ruimte stilstaan bij hoe het nu is om te leven met uitgezaaide kanker. Ontdekken hoe ik verder wil met de kostbare tijd die ik heb.
En dus ging ik op pad. Alleen, maar met het rijke gevoel dat er heel veel lieve mensen om me heen staan die met me mee-leven en dus ook mee-reisden. Sommigen zelfs letterlijk, omdat ze een brief of kaart hadden meegegeven die ik onderweg kon lezen.
Heb ik gevonden wat ik zocht?
Ja en nee. Er was geen blikseminslag of heldere ingeving. Maar ik realiseerde me na vijf dagen wandelen wél dat ik me ‘gewoon’ blij voelde. Blij met elk moment. Blij omdat ik daar liep. Zonder pijn, behalve dan de pijntjes die niet elk gezond mens ook zou hebben gehad. Vooral mijn voeten vonden het pittig om gemiddeld 27.670 stappen per dag te zetten en dat elf dagen lang, inclusief de dagen in Lucca, Siena en Florence.
De kracht van het nu
Ik heb eigenlijk heel weinig aan het ziek-zijn gedacht. Want ik voel me niet ziek. Er was alleen aandacht voor wat ik op dat moment aan het doen was: opstaan, ontbijten, tas inpakken, wandelen, pauzeren, verder wandelen, inchecken, me settelen, douchen, eten, slapen en weer door. Zoals vriendin Marlies me schreef:
“In het NU is alles.”
Nu gaat het goed
Ik ga mijn leven dus niet verder laten bepalen door die foute cellen in m’n lever. Ik heb namelijk veel meer gezonde cellen en elke dag maakt m’n lijf weer nieuwe cellen. Ik blijf zo veel mogelijk genieten van alles waar ik blij van word: buiten zijn, wandelen, suppen, sporten, lieve mensen ontmoeten, de natuur, goed slapen en zo gezond mogelijk eten.
Van overleven naar leven
Misschien is dit voorlopig wel de laatste update. Als het hier stil blijft, is dat dus niet omdat het niet goed gaat. Maar omdat ik ‘gewoon’ aan het leven ben. Wat niet betekent dat ik het niet fijn vind om te delen hoe het gaat. Juist wel. Maar dan gewoon zoals anders. Door even te bellen, elkaar te ontmoeten of samen een wandeling te maken. Van overleven naar leven. Ik heb er zin in!
Hieronder een paar van de honderden foto’s die ik heb gemaakt in Toscane. Een fotoboek is in de maak. Ik laat je er graag doorheen bladeren als het klaar is.
