In het Engels hebben ze er een mooi woord voor bedacht: de angst voor scans, oftewel scanxiety. Toch was het maken van de CT-scan vanochtend niet zo spannend. Het doet geen pijn, het duurt maar een kwartier en voordat je het weet sta je weer buiten bij je fiets. Het is vooral het wachten op de uitslag van de scan die me zenuwachtig maakt.
Toen ik nog elke zomer een mammogram moest laten maken, was die scanxiety meestal maar van korte duur. Als ex-borstkankerpatiënt (wat zou ik dat graag weer willen zijn) heb je het voorrecht om hiervoor naar het ziekenhuis te gaan. Je hoeft niet naar de borstenbus en je hoeft ook geen weken te wachten op de uitslag. Die krijg je nog dezelfde dag. Evengoed zit je vaak wel een uur in de zenuwen voordat ernaar gekeken is en de chirurg tijd voor je heeft om het resultaat te bespreken.
Met deze CT-scan is het anders. Dit keer moet ik een week wachten voordat ik een gesprek heb met de oncoloog om de uitslag te horen. En dus zal die scanxiety de komende dagen af en toe wel opduiken. Want het zal toch niet dat de scan slechter is dan die van vorig jaar mei?
Ik voel me fitter dan toen, de leverwaarden zijn weer gezond, de tumormarkers zijn fors gedaald. Logischerwijs laat de scan dus zien dat de uitzaaiingen kleiner zijn geworden. Maar je weet het nooit met kanker, dus het blijft nog even spannend. Tot volgende week woensdagochtend. Duim je voor me? Of app me een grappig berichtje of een mooie foto – vind ik fijn!
PS Vandaag is het exact 10 jaar geleden dat ik de eerste chemo kreeg.
PS#2 De scan is puur voor de controle en omdat ik volgende week een gesprek met de oncoloog heb. Niet omdat er een directe aanleiding voor is. Dat scheelt.
