Ik lag gisteravond al vroeg in bed toen broer Tjaard me belde: “Je moet nú naar buiten kijken – het Noorderlicht is te zien!” Ik keek uit het dakraam en zag een groene gloed door de lucht bewegen, en … een vallende ster. Precies op het goede moment, want ik heb nog wel een wens. Ondanks de kou buiten en het verleidelijk warme bed ben ik met Bob naar een plek midden tussen de weilanden gereden waar het donker genoeg was om dit magische fenomeen een tijdje te bewonderen. Fantastisch.
Vanochtend wel vroeg weer op, om bloed te laten prikken. Eind van de middag durfde ik eigenlijk niet in te loggen bij Mijn Martini om de bloeduitslagen te bekijken, maar heb het toch gedaan. Het eerste deel van mijn wens is vervuld: leverwaarden stabiel, witte bloedcellen (net) voldoende op sterkte om door te gaan en – last but not least – de tumormarkers zijn weer gedaald. Yes! Nu nog een positieve uitslag van de CT-scan morgen.
Telefoon stond nog in de selfiestand, maar had het niet door met mijn slaperige hoofd
